Vuurwerk voor Claire en Brian bij Borgo di Tragliata

Op de bruiloft van Claire en Brian betekende zelfs het vinden van je tafel teruggaan naar het begin.

De tafels waren genoemd naar de woonblokken van de universiteit in Tipperary waar ze elkaar hadden leren kennen. Vertrouwde kleine plaatsnamen waren met hen meegereisd naar Borgo di Tragliata en brachten een stukje van hun Ierse leven naar het platteland rond Rome. Dit tafelplan gaf in elk geval meteen een handige inleiding op hun verhaal.

Op 20 maart 2026 kwamen daar ongeveer 130 gasten samen, vooral uit Ierland, met dierbaren die ook uit Australië, Engeland en Schotland reisden. Claire en Brian hadden eerder als gasten een Italiaanse bruiloft meegemaakt. Toen ze het Borgo voor het eerst bezochten, lieten de ontspannen ontvangst, het eten, de wijn en de sfeer de keuze bijna als thuis voelen, zelfs zo ver daarvandaan.

Tussen de oude stenen gebouwen kreeg de hele dag de ruimte. De foto’s zouden zowel de stille intimiteit als het lachen bewaren: Claire met de vrouwen naast haar tijdens de voorbereidingen, witte boeketten bij elkaar, en daarna Claire en Brian die een kus stalen in het middaglicht.

De haar- en make-upartist verzorgde Claires haar en make-up. Vanuit de nabijheid van de voorbereidingen opende de dag zich naar de Massello-tuin van Borgo di Tragliata, waar gras en groen een zachte, open omgeving boden voor de symbolische ceremonie. Het bloemwerk van Krafteemom Styling werd onderdeel van die tuin en omlijstte de plek waar hun geloften zouden klinken.

Met ceremoniemuziek van The Gloves liep Claire binnen op Lyra’s ‘I Only Want to Be with You’. Al die reizen, al die mensen, en dan de eenvoudige afstand tussen twee mensen die op het punt stonden te trouwen. De verwachting verzamelde zich om hen heen; even mocht de rest van de dag wachten.

Tijdens de handfasting begeleidde ‘Tabhair Dom Do Lámh’ het samenbinden van hun handen. Een gedeeld leven kreeg een klein, zichtbaar gebaar. Daarna kwam de kus, terwijl gasten zich naar het moment toe bogen en telefoons omhooggingen om iets ervan te bewaren. De foto’s van Riccardo Giommetti bewaren dit uitzicht tussen de mensen die waren gekomen om hen te vieren. Gerry Cinnamons ‘Canter’ droeg hun vertrek naar een lichter, vrijer deel van de middag.

Op het Massello-terras van Borgo di Tragliata gaf de aperitief iedereen tijd om elkaar opnieuw te vinden. Na de geconcentreerde emotie van de ceremonie konden gesprekken zich in de buitenlucht uitstrekken, met muziek van The Gloves.

Ook zingen hoorde erbij. Een microfoon gedeeld met een gast, een muzikant vlakbij, zonlicht gevangen in de foto’s: de muziek stond al midden tussen de mensen. Voor Claire en Brian, die zoveel dierbaren van ver hadden samengebracht, hoorde deze rustige tijd samen bij alles waarvoor ze waren gekomen.

Billy Oceans ‘Red Light’ begeleidde hun entree voor het diner in Massello. Rond de tafels brachten de namen van de universiteit het verhaal terug naar Tipperary. Het begin van hun leven samen had zijn weg gevonden naar het midden van dit feest, naast mensen die verschillende hoofdstukken kenden.

Er stonden vier toespraken gepland, met Claires vader, de getuige en Brian onder de sprekers. De ruimte gaf plaats aan verschillende stemmen: aandachtig luisteren, herkenning in glimlachen en gelach dat iets zachters werd. Op Riccardo’s foto van Brian met de microfoon zit Claire recht tegenover hem en wordt het grote feest plotseling weer intiem.

Het werk van Umberto Atterga Films gaf de dag nog een manier om te blijven bestaan, met bewegende beelden en stemmen naast de foto’s. Ook de stiltes tussen de woorden hoorden bij het verhaal.

Het aansnijden van de taart bracht Claire en Brian nog één keer samen voordat de avond van tempo veranderde. Daarna opende het vuurwerk van Pyro Wedding de nacht boven hen.

Op de foto steekt Claire haar arm omhoog, houdt Brian zijn glas vast en vullen uitbarstingen van licht de donkere hemel achter hen. Het is een heerlijk onbevangen moment van hun dag: een feest groot genoeg om de lucht in te stromen, terwijl zij samen het middelpunt blijven.

Voor hun eerste dans kozen Claire en Brian ‘Dreams’ van The Cranberries. Ierland keerde terug in de eerste noten en vertrouwde muziek droeg hen een moment binnen dat helemaal van hen was. Na een dag van verwelkomen, luisteren en omringd zijn, bleef de tederheid van gewoon samen dansen.

Claire danste ook met haar vader op John Denver. Naast de belofte van een nieuw getrouwd leven gaf de dag ruimte aan de banden die haar hierheen hadden gebracht. Vanuit die stillere momenten kon het feest iets diep persoonlijks laten groeien.

In het Teatro van Borgo di Tragliata zette de volledige achtkoppige band van The Gloves de avond open. Twee leadzangers, gitaar, bas, drums en toetsen ontmoetten trompet en trombone; het geluid vulde de ruimte en de afstand tussen band en dansvloer verdween snel.

De foto’s vertellen dit hoofdstuk zonder veel terughoudendheid: armen om schouders, hartvormige zonnebrillen en een microfoon tussen lachende gezichten. Claire zingt naast gasten en bandleden; de blazers storten zich net zo enthousiast in het plezier als in de muziek. Die brillen namen hun avondtaken duidelijk erg serieus.

De liveshow bleef groeien met stemmen, blazers en het plezier van samen zingen. Het feest volgde Claire en Brians liefde voor pop, rock, soul en Ierse artiesten en bracht verschillende generaties samen in één levendige ruimte. Na de band ging de DJ door. De volgende dag verzorgden The Gloves ook Sax ’n’ DJ in Massello.

In Tipperary hoorden de namen van die woonblokken nog altijd bij de plek waar Claire en Brian elkaar leerden kennen. Nu hoorde Borgo di Tragliata ook bij hen: de tuin van hun geloften, de ruimte met de stemmen van hun families en de muziek die ze met hun favoriete mensen deelden. Een nieuwe plek in hun verhaal en een hele dag om samen naar terug te keren.

Plannen jullie een eigen feest? Ontdek de muziekmogelijkheden en prijzen in de The Gloves-configurator.

Lees ook onze gidsen over muziek voor de ceremonie kiezen en entertainment plannen voor een heel trouwweekend.